We kennen ze allemaal wel, de mensen die naast hun schoenen lopen. Tijdens sociale interacties kijken ze neer op anderen, omdat ze zichzelf belangrijker vinden dan anderen. Vaak erg strak gekleed met duur ogende kleding banen zij zich een weg door de maatschappij als een trotse pau die gezien moet worden. Het soort mensen dat graag gezien wilt worden en ook regelmatig te zien is op de golfbaan (aan de bar, om precies te zijn) wat ik wel eens “upper middle class country club nitwits” noem. Laat mij er overigens bij vermelden dat ik niet wil generaliseren, het is puur een observatie naar het gedrag van mensen.
Inhoudsopgave
De vijf categorieën
Het type wat ik hierboven heb geschetst, valt naar mijn idee in de volgende 5 categorieën:
- hoogopgeleid: deze mensen hebben vaak een universitaire studie afgerond, wellicht hebben ze ook een titel ontvangen, bijvoorbeeld dokter of ingenieur
- vermogend: deze mensen hebben aanzienlijk vermogen in geld en bezittingen. Dit kunnen ze zelf hebben opgebouwd of hebben ontvangen van familie.
- adel en machthebbers: deze mensen zijn geboren uit een adellijke familie (baron, hertog, koning, keizer) of hebben een machtspositie, zoals een president of minister.
- beroemd: deze mensen zijn beroemd, vaak uit de entertainmentindustrie
- pretentieus: deze mensen vallen niet onder de vorige categorieën, maar doen alsof dat wél zo is
Laat mij even duidelijk zijn, ik heb waardering voor mensen die een uitdagende opleiding hebben afgerond en/of iets hebben opgebouwd door hard werken, daar zal ik absoluut geen kritiek op vormen. Het probleem is echter het verlies van de menselijke factor in het geheel. Het is mooi wanneer je een of meerdere universitaire titels hebt bemachtigd of wanneer je veel geld verdient. Probleem is alleen dat dit geen enkele invloed heeft op hoe jij als mens functioneert.
Energetische armoede
Ik hoorde ooit een geniale uitspraak: “sommige mensen zijn zó arm, dat ze alleen maar geld hebben”.
Dit slaat de spijker op zijn kop! Wanneer je veel te besteden hebt, financieel gezien dan, zal je veel aandacht krijgen. Iedereen is geïnteresseerd in je, tenminste in je geld.
Kinderen en kleinkinderen komen graag op bezoek voor de cadeaus en je vrienden gaan graag met je op pad, op je luxe jacht welteverstaan. Alleen opeens gaat het fout, je bent niet meer in staat om zoveel geld te verdienen of je hebt een aanzienlijk bedrag openstaan bij de Belastingdienst. Je jacht, dikke auto, gigantisch huis en je bankrekening gaan er vandoor. Gelukkig heb je nog steun van je vrienden, toch? Die zijn helaas in geen wegen meer te bekennen, je staat er plots alleen voor. En dat is het moment wanneer je je realiseert dat je eigenlijk wel heel alleen en ongelukkig bent.
Alles is tijdelijk
Ik heb hier in het verleden al eens over geschreven, maar wil het graag nogmaals aanhalen. Alle mensen met macht en rijkdommen in de geschiedenis van de mens hebben hun gouden tijd gehad, maar uiteindelijk gaat iedereen dood en was het allemaal voor niets geweest. De voormalige leden van rijke adelfamilies, oude keizers en veroveraars zijn allemaal dood. Soms staat hun naam nog ergens beschreven of hebben ze een standbeeld, maar zijzelf zijn er niet meer. Hebben die macht en die rijkdommen dan iets voorgesteld? We worden naakt, onvermogend en gelijkwaardig geboren en zo zullen wij ook weer sterven.
Het oog wil ook wat zien
Men wil gezien worden en opvallen, dat geeft het ego genot. Dit kan bijvoorbeeld worden bereikt door het hebben van een groot huis en een dikke auto. In gebieden waar rijke lui op vakantie gaan zoals de Franse Riviera of Monaco zitten de mensen graag in het openbaar op hun grote jachten, de een nog groter dan de ander. Jongeren die de Ferrari van hun ouders lenen en opzettelijk met veel lawaai door de straten rijden voor aandacht. En natuurlijk de dames met kilo’s aan make-up, duckfaces en nepwimpers op met het doel om op te vallen. Niets word gespaard om op te vallen. Dit komt natuurlijk omdat deze mensen geen echt sociaal leven hebben, ze zijn echt eenzaam. Ze willen dit daarom ook compenseren, met als doel leuk gevonden te worden. Holle vaten maken het meeste geluid!
Culturele evenementen
Ik bezoek regelmatig culturele evenementen zoals opera’s, klassieke concerten en kunstexposities. De hoeveelheid mensen uit de bovengenoemde categorieën die je daar aantreft is echt verbazingwekkend. Uiteraard ontmoet je veel leuke en interessante mensen, maar het aantal wat naast de schoenen loopt, is aanzienlijk aanwezig. Het zijn de mensen gekleed in dure kleding die letterlijk neerkijken op de andere aanwezigen. Je bent dan te standaard omdat je zelf niet zo gekleed bent, maar ook wanneer je in een rolstoel zit. Mooie voorbeelden zijn openingsgala’s van theaterproducties, opera’s, kunstbeurzen en ook bijvoorbeeld het Preuvenemint in Maastricht of bij elitaire carnavalsverenigingen. Het is zien en gezien worden.
Komt verstand echt met de jaren?
Het leven is een constant leerproces, er word continu iets aangereikt waarmee je iets zou kunnen leren. We maken allemaal fouten, maar door van die fouten te leren, kunnen wij onszelf verbeteren. Men zegt daarom ook dat verstand met de jaren komt. Maar is dat ook echt zo? Er zijn genoeg mensen, waaronder ook ik, die ontzettend veel hebben gewerkt om hun leven te bekostigen, maar vergaten om dat leven ook daadwerkelijk te doen. Er groeien ontzettend veel kinderen op zonder hun ouders, omdat ze alleen maar werken zonder pauze. Het is in de maatschappij zeker noodzakelijk om te werken voor je inkomsten, maar genoeg is genoeg.
Mensen die zich belangrijk vinden door hun titels of welvaart, projecteren dit sterk naar buiten. Hun fictieve perfecte leven is niets meer dan een schil aan de buitenkant die de leegte aan de binnenkant wil verbergen. Wanneer je het belangrijker vind om om de golfbaan te staan en naar verenigingen te gaan in plaats van tijd te nemen voor de mensen waar je on geeft, dan heb je een probleem met het stellen van prioriteiten. Wanneer die geliefden er niet meer zijn, dan is het te laat. Dat is vaak wanneer de spijt om de hoek komt kijken.
Wat mij erg opvalt aan mensen die neerkijken op anderen, is dat het vaak ook mensen op leeftijd zijn. Je bent zelf oud, versleten, hebt niemand meer in je leven en toch vind je jezelf nog steeds belangrijker dan anderen. Wanneer wil je dan eindelijk beginnen met leven? Wanneer je dood bent, heeft het in dit lichaam geen zin meer.
Leuk gevonden worden
Wanneer mensen met een lage zelfwaardering, bijvoorbeeld wanneer ze nooit bevestiging hebben gekregen van hun ouders dat ze genoeg zijn, worden geconfronteerd met mensen die op hen neerkijken, voelen ze zich vaker weer niet goed genoeg. Ze willen echter wel gewaardeerd worden, dus gaan ze zichzelf extreem uitsloven om “zichzelf te bewijzen”. Een mooi voorbeeld is wanneer iemand met een beperking continu aan het werk wil zijn om zichzelf te bewijzen en wil aantonen dan die echt niet lui is, met als gevolg dat die persoon gigantisch uitgeput raakt en nauwelijks kan functioneren.
Een andere type wat hierdoor ontstaat zijn de pretentieuze personen. Zij hebben naar hun gevoel niets bereikt in hun leven, maar willen er wel bij horen. Dit is het type wat eigenlijk dezelfde mindset heeft als de andere categorieën, alleen hebben zij niets te bieden op materialistisch niveau. Zij gaan vaak heel keurig gekleed door het leven, uiteraard allemaal nepproducten uit China. Ook moeten ze het hebben van sociale media of aanwezig zijn bij bijeenkomsten met rijke lui en machthebbers. Dit is hun manier om leuk gevonden te worden.
Welvarend als contradictie
Stel dat je de vraag krijgt waar de meest ongelukkige mensen wonen op de wereld, wat zou je dan zeggen? Centraal Afrika? Het zal je misschien verbazen, maar de meest ongelukkige mensen wonen in West-Europa en Noord-Amerika. In landen met de hoogste welvaart heeft het leven plaats moeten maken voor overleven.
Alles draait om geld en uiterlijk, dat is wat voor de meesten het belangrijkste is. De basis van het leven lijkt steeds meer te verdwijnen, en om dit gat te vullen gaat men allerlei dingen kopen en zichzelf steeds perfecter presenteren naar de buitenwereld. Maar alles wat je in dat gat gooit, zal het gat niet opvullen. Je ervaart misschien tijdelijk geluk, maar dit is van korte duur. De Westerse mens is constant op zoek naar geluk, maar kijkt overal behalve bij zichzelf. De mentaliteit om de hele wereld over te reizen om daar ergens jezelf de vinden heb ik altijd bizar gevonden.
Het valt mij op dat arme gezinnen een veel hoger niveau van samenhorigheid hebben dan rijke gezinnen. Bij de ene situatie komen kleinkinderen op bezoek om hun grootouders te zien, bij de andere om de cadeautjes van de grootouders te zien.
Ik kwam laatst een interessante strip tegen. Iemand zegt “ik heb een koekje”. Zegt de ander: “ik heb een huis, een dikke auto en veel geld”. Vraagt de een aan de ander: “maar heb jij ook een koekje?”. “Nee” zegt hij. Dus krijgt hij het koekje. Dat is precies hoe de samenleving functioneert. Mensen die het minst te geven hebben aan materialistische dingen hebben het meest te geven in liefde. En dat is vaak ook andersom.
Wat is nu écht belangrijk voor je?
Ik geef mensen altijd het advies om zichzelf af te vragen wat nu echt belangrijk voor ze is. Je kan veel geld verdienen en veel bezitten. Het zal echter nooit genoeg zijn. Er zijn maar weinig mensen die vinden dat ze echt genoeg hebben. Iedereen wil miljonair zijn en iedere miljonair wil miljardair zijn. Het is nooit genoeg. De dingen die er wel toe doen, zoals je eigen leven, je kinderen en de andere dierbaren om je heen, die zijn écht belangrijk. Wanneer alles wegvalt dan zullen zij er nog steeds voor je zijn, mits zij niet puur gericht zijn op jouw geld. Vergeet niet, het enige wat we echt bezitten is liefde. Houd je dierbaren bij je, want die zullen er niet voor altijd zijn.
Nog geen reacties! Schrijf de eerste reactie.