Een gedachte die mij vanmorgen inviel ging over de analogie of het glas nu halfvol of halfleeg is als je naar het leven kijkt. Voor de optimist is het glas halfvol. Voor de pessimist is het glas halfleeg.
Dit creëert in feite een dualiteit, het is óf de ene of de andere. Er komt nog een dimensie bij, en dat is die van de realist; het glas is helemaal vol! De helft is gevuld met de vloeistof en de rest bevat lucht (specifiek o.a. zuurstof, CO2, stikstof enz.). Dat inzicht zou in de eerste instantie kunnen leiden tot de conclusie dat iemand de figuurlijke inhoud niet zou begrijpen, net zoals de reactie op “de liefde hangt in de lucht “: “nee, zuurstof, stikstof en CO2 hangen in de lucht”.
Het verschil is echter dat deze realisatie wel degelijk betrekking heeft op de onderliggende boodschap. Namelijk, je krijgt in het leven niet altijd wat je wilt. Het is echter wel compleet, maar dit zal je alleen realiseren zodra je het inziet. Door de afwezigheid van een half glas vloeistof als gebrekkig te zien, zal je altijd vast blijven zitten in de dualiteit. Het is de kunst om de niet-aanwezigheid van de vloeistof te zien als essentieel onderdeel van het geheel.
Nog geen reacties! Schrijf de eerste reactie.